دوربینی زمانی به وجود می آید که قطر قدامی – خلقی کرۀ چشم کوچکتر از اندازۀ طبیعی باشد و با افزایش انحنای قرنیه یا سطح عدسی جبران نشود و پرتوهای نور به جای شبکیه در پشت مرکز بینایی متمرکز شود. افراد دوربین اشیاء دور را واضحتر از اشیاء نزدیک می‌بینند. برای اصلاح دوربینی از عدسیهای محدب استفاده می‌شود. این عدسیها نور را به سمت داخل خم می‌کنند. چنانچه دوربینی خیلی شدید باشد یک فرد جوان با روند تطابق می‌تواند تصویر واضحی از شیء دور در شبکیه ایجاد کند. تلاش زیاد برای ایجاد تصویر واضح از شیء نزدیک با استفاده از تطابق به خستگی چشم منجر شده و در انجام دادن فعالیتهای نزدیک شدت می یابد. برخی از کودکان مبتلا به دور بینی ممکن است حتی با استفاده از عینک نیز در انجام دادن کارهای نزدیک خسته یا ناراحت شوند و برای انجام دادن فعالیتهایی مانند خواندن بی‌علاقه گردند. با افزایش سن از شدت دوربینی کاسته می‌شود. در افراد بزرگسال حتی اگر شدت دوربینی افزایش نیابد، نیاز به عینک وجود دارد. فردی که دوربینی او در حد متوسط است، ممکن است در سن نوجوانی اشیاء دور و نزدیک را بخوبی ببیند، اما با پدیدآیی «پیر چشمی» این افراد مقایسه با افراد سالم در سن پایین تری در انجام دادن کارهای با فاصلۀ نزدیک با مشکل مواجه می‌گردد و در نهایت در دید نزدیک و دور دچار تار بینی و به عینک نیاز می‌یابد. به طور معمول، دور بینی در دهۀ دوم زندگی تا حدودی کاهش می‌یابد.