تعريف آبريزش دهان : آبريزش دهان (Drooling) يا سيالوره    (Sialorrhea )

عبارت است از:   از دست رفتن غير ارادي بزاق وديگر محتويات دهاني.

    اين مساله تا سن 18- 15ماهگي  در نتيجه بلوغ فيزيولوژيكي عملكرد حركت دهاني از بين مي رود .افزايش آبريزش دهان در هنگام دندان درآوردن واضح تر است .آبريزش دهان در كودك ممكن است بدون هيچ علت عصب شناختي در سرتاسر دوران پيش از دبستان باقي بماند ،اما فشار اجتماعي يا مداخله رفتاري ساده مي تواند آن را متوقف كند .آبريزش دهاني شديد بالاي 4 سال غير طبيعي است.  

 براي تكامل زبان  به سه عامل ذیل نیاز مي‌باشد:

1) سالم بودن ساختمان

2) محيط

3) زمان پختگي ( بلوغ ) و يادگيري

 پايه‌اي كه ساختار زباني و به طبع  گفتار ما بر اساس آن رشد مي‌كند ، درستي و عدم نقص در ساختمان و عملكرد يا توانايي جبران نقايص مي‌باشد . در فردي كه به علت مشكل در بلع دچار آبريزش دهاني است ساختمان و عملكرد اندامهاي دخيل در گفتار دچار اختلالند . چرا كه آبريزش دهاني نشان دهنده مختل بودن حركات آرواره‌ها ، زبان ، لبها در حد مورد نياز گفتار جهت توليد صحيح مي‌باشد . تا زمانيكه كودك نتواند زبان و لب و آرواره‌هايش را براي انجام اين اعمال بكار گيرد و به اندازه كافي با آنها تمرين كند نخواهد توانست حركات سريعتر گفتار را با اعضاي داده شده انجام دهد . در چنين فردي ممكن است توليد صداهاي خصوصاً صداهاي سايشي مثل / س، ش، ز ،ژ / و صداهاي دولبي / پ ، ب ، م / دچار اختلال باشند .  در افراد ديزارتري (Dysarthria) و آفازي(Aphasia) و فلج مغزي ( CEREBRAL PALSY ) اين عارضه شايع است.

ادامه نوشته

الگوي ژاپني براي رشد حرفه‌اي معلمان در كلاس درس

پژوهش عملي و كاربردي در آموزش و پرورش  بيش از پيش مورد توجه قرار گرفته ، يكي از دغدغه هاي كارگزاران و سياستگذاران آموزشي گسترش پژوهش به ويژه پژوهش مشاركتي  در درون مدرسه  وكلاس است. درس پژوهي (LESSON STUDY)  در واقع روش پژوهشي مشاركتي معلمان در كلاس درس است كه از آن به عنوان سودمند‌ترين، كاربردي‌ترين و مؤثرترين برنامه پرورش حرفه‌اي معلمان  در مدارس ژاپن ياد شده است (سركار آراني  ،1378: 61) . درس پژوهي و فرآيند پژوهش و فرآيند پژوهش مشاركتي  مثل اقدام پژوهي (Action Research)  معلمان در طراحي ، اجرا (Do) و ارزيابي فرصت مي يابند تا بايكديگر همكاري، همياري و مشاركت كنند و مسائل درون مدرسه و كلاس را بكاوند ، جوابي بيابند و آنرا در عمل بكار ببندند و در پايان ارزيابي گروهي از عمل آموزشي يكديگر داشته باشند .  در درس پژوهي و اقدام پژوهي ،  معلمان به شيوه كارگروهي تمرين مي كنند ، ديدگاه‌هاي خود را تبادل و تعامل  مي كنند و از يكديگر مي آموزند ، در درس پژوهي بيش از اينكه معلمان مباني نظري آموزش و يادگيري را بياموزند ، مهارت‌هاي علمي و كاربردي مربوط به فرآيند ياددهي–يادگيري( آموزش )، ارزيابي روش‌هاي تدريس ، خود ارزيابي ، فعاليت هاي آموزشي را ميآموزند . معلمان مباحث گروهي موضوع مورد پژوهش را انتخاب كرده و به صورت مشاركتي و در گروه ، طرح پژوهش مربوط به آن را تهيه مي نمايد . درس پژوهي مثل اقدام پژوهي  به شيوه مشاركتي  به ارزيابي دقيق فعاليت هاي آموزشي ا نجام شده در ارتباط با موضوع مورد نظر مي‌پردازد. در اين شيوه دانش آموزان را در پژوهش خود سهيم و در واقع  در حين عمل پژوهش مي كند ( سركار آراني ، 1378: 62) . در درس پژوهي كه در مدرسه و كلاس است، بيشتر بر مسائل آموزشي درس و كلاس تمركز دارند و به جنبه‌هاي جزئي و كاربردي در كلاس تمركز دارد.

پیام آموزشی شماره 1

 

بهره گیری از تجربیات دیگران، بهترین منبع برای تدریس هر معلمی است