قبل از دهه ۱۹۸۰ معلمان فیلمهای آموزشی را از طریق مراکز سمعی - بصری، مرکز منابع فیلم های آموزشی و سازمانهای خصوصی به دست می آوردند. و فرایند اجاره فیلم به عنوان منبعی برای فرایند تدریس پایین بود. اما هزینه خرید فیلم سنگین و گران بود. امروزه فیلمهای آموزشی بوسیله شرکتهای فیلم سازی به صورت ویدیویی، سی دی، لیزردیسک و ویدیو دیجیتالی به آسانی قابل دسترسی است.

از دهه ۱۹۷۰ معلمان به کارگیری فیلم آموزشی را به عنوان ابزاری در فرایند تدریس تجربه کرده اند.بنابر پژوهشی که ونگر در سال ۱۹۷۷ انجام داد، معلمان از شیوه های گوناگونی در به کارگیری فیلم های آموزشی در کلاس درس استفاده می کنند. پژوهش نشان داد این امر بستگی به طیفی از نظمدهی فرایند تدریس یا عنوانهای درس ، روشهای تدریس و فعالیت های گروهی دارد. صحنه اهی فیلم می تواندنمایش دیداری مفاهیم  ونظریه های انتزاعی محتوای آموزشی باشد. نشان دادن مفاهیم درس به وسیله صحنه های گوناگون فیلم، کاربرد این مفاهیم در موقعیتهای گوناگون سبب می شود تا دانش آموزان خود را در موقعیت های واقعی احساس کند، تجربه نماید،  و احساس سودمندی کند.فیلمها می توانند وظایف و کارکردهایی را در برنامه های آموزشی مدرسه ها به عهده گیرند. نوع این وظایف و کارکردها به سبک تدریس، اهداف تدریس، و محتوای واحد درسی بستگی دارد.