امروزه صاحبنظران علم مدیریت معتقدند، مدرسه سازمانی دانش محور است و باید اساس و بنیادش بر مبنای مدیریت دانش گذاشته شود. مدیریت دانش در مدرسه در اختیار گرفتن دانش کارکنان و حتی افراد خارج از مدرسه است. تا از این طریق انجام بهتر وظایف سازمانی و رشد و توسعه بیشتر سازمان محقق شود. مدیریت دانش کمک می کند اطلاعات مناسب ، در زمان مناسب و برای تصمیم گیریهای درست در اختیار افراد مناسب قرار گیرد. فرایند مدیریت دانش، شناسایی دانش، تحصیل دانش، توسعه دانش، به اشتراک گذاری دانش، بهره برداری از دانش و حفاظت از دانش را در بر می گیرد.

برای آنکه مدیر مدرسه بتواند از دانش به عنوان عاملی قدرتمند استفاده کند، نیازمند فراهم ساختن زیرساختی گسترده است.یکی از زیر ساختهای اصلی برای مدیریت دانش ایجاد سازمان یادگیرنده است. اصطلاح سازمان یادگیرنده با مدیریت دانش متولد شده است . این مفهوم به آن اشاره دارد که دانش محصول نهایی و قابل تحویل نیست بلکه فرایندی است که به طور کامل تکامل یابد. در واقع سازمان  یادگیرنده مجموعه ای از افراد است که به طور مستمر ظرفیت خود رابرای خلق شیوه هایی که سازمان را به اهداف خود نزدیک می کند بالا می برند.

اگر چه در سازمانهای یادگیرنده روشهای یادگیری قدیمی به یکباره کنار گذاشته نمی شوند ولی تغییر در روشهای یادگیری الزامی است.

درست به همین دلیل است که اکنون از درس پژوهی به مثابه ی فرایندی برای تغییر مدرسه به سازمان یادگیرنده نام می برند . درس پژوهی الگویی از عمل حرفه ای که پتانسیل تغییر فرهنگ و محیط مدارس را دارد و در ایجاد یادگیری ساختاری استفاده می شود.

درس پژوهی نوعی پژوهش مشارکتی است که فرصتی فراهم می آورد تا معلمان به تبادل تجربه برنامه ریزی گروهی یادگیری مشارکتی بخثهای حرفه ای و باز اندیشی بپردازند.این فعالیته ا به معلمان این امکان را می دهد به صورت حرفه ای در روابط خود با دانش آموزان و فعالیت های کلاس درس درگیر شوند و بر یادگیری در حین عمل بهبود محیط کلاس درس درگیر شوند و بر یادگیری در حین عمل بهبود محیط کلاس  

و ارتقای کیفی فعالیتهای یادگیری متمرکز شوند. در این روش معلمان در حضور یکدیگر تدریس می کنند، تدریسهای خود را تجدید نظر میکنند، بهبود می بخشند و از این طریق، بر یادگیری سازمانی تاکید می کنند. علاوه بر درس پژوهی گردشگری مدرسه ای هم می تواند در یادگیری هر مدرسه موثر باشد.